Mona, vrouwen centraal stellen in geweldloze actie

“We zijn betrokken met verschillende vrouwen in verschillende regio’s in het land, daarom zien we niet alleen hoe kwetsbaar ze zijn, maar ook welke rol ze spelen in hun gemeenschap.”

Vrouwen in inheemse gemeenschappen

Mona is via haar werk betrokken bij veel gemeenschappen: “De kwetsbaarheid voor bosbranden en andere bedreigingen van het milieu treffen vooral inheemse gemeenschappen in Latijns-Amerika, en ik denk dat inheemse vrouwen zwaar worden getroffen. Hoewel sommigen ook te maken hebben met veel patriarchale waarden omdat het de plattelandsgebieden zijn waar weinig onderwijs is, lijden zij onder de gevolgen van klimaatverandering en extractivisme. Zij zijn degenen die het gezin bij elkaar houden en dan worden hun kinderen ziek of de vrouwen zelf.

De aanwezigheid van illegale mijnbouw en gewapende groepen heeft deze inheemse gemeenschappen extra onder druk gezet. Ze worden zwaar getroffen en hebben met alles tegelijk te maken.”

“Milieurechten of vrouwenrechten zijn verbonden met alle mensenrechten; ze zijn hetzelfde en deze scheiding bestaat niet. Ik denk dat het isoleren van groepen rechten het alleen maar moeilijker voor ons maakt om ze te zien.”

Vrouwen in het hart van humanitair werk

We noemen het humanitair werk omdat we echt de nadruk willen leggen op het menselijke, het humane. Het is geen liefdadigheid. Ik zeg niet dat vrouwen goede doelen leiden en dat ze beperkt zijn tot dit moederlijke aspect. Het is dat ze bereid zijn om de situatie in handen te nemen en dat ze in staat zijn om zoveel verschillende dingen te ondernemen. Als ze iets organiseren zoals een gaarkeuken voor de buurt, gaat het niet om de gaarkeuken, maar om de band met de buren en om te weten wat er met hen aan de hand is.

Dus als je wilt weten wie er gearresteerd wordt, wie er geen eten heeft, wie er ziek is in de buurt, dan ga je naar de moeders, dan ga je naar hen, want zij zijn natuurlijk de leiders van de gemeenschap.

Vrouwen, kracht en veerkracht

Na een crisis zijn het de vrouwen die weten dat het werk door moet gaan.

In haar werk observeert Mona de uitzonderlijke veerkracht van vrouwen na een crisis. “Vrouwen verbinden ons specifiek in de grassroots bewegingen; allianties, communicatie en eenheid met elkaar is eigenlijk onze grootste kracht. En daarom zeggen we dat vrouwen onze grootste hulpbron zijn; omdat zij degenen zijn die de informatie in hun hoofd hebben over hoe te handelen en hoe om te gaan met noodsituaties. Zij weten dat het voeden van mensen een noodgeval is, terwijl het voeren van discussies in de namiddag ook belangrijk is. En het opvolgen van de advocaten en het geven van interviews. Ik vind het gewoon geweldig hoe ze dat doen.”

Vrouwen als een visie voor morgen

Mona herinnert zich dat ze gevaarlijke protesten bijwoonde, waarbij haar moeder ondanks het risico met haar meeging. Ik vond het bijzonder en ik zie de volwassenheid van zo’n redenering van omdat ik het niet kan tegenhouden, ga ik er toch bij zijn. En ik geloof dat dat zo vaak gebeurt; er waren zoveel moeders daar. Er waren zoveel moeders. En dus denk ik dat het inspirerend is als ze midden in de chaos zitten, maar toch aanwezig moeten zijn.’

Ik sprak een vrouw en ze vertelde me “ ik ben al bang, ik ben liever bang bij de mensen op straat, dan dat ik alleen thuis bang ben.”

Mona ziet een andere visie doormiddel van vrouwelijke verbondenheid, een visie die kan inspireren tot een andere toekomst. Deze vrouwelijke visie is er een van begrip, collectieve kracht en gemeenschap. “Ik denk dat dit nu meer nodig is.”

Wij bedanken Mona voor het delen van haar visie met ons, voor haar veerkracht en solidariteit in haar strijd voor sociale verandering. Wil je meer te weten komen over vrouwelijke mensenrechtenverdedigers? Hieronder vind je meer verhalen.